Θυρεοειδής Αδένας και Παραθυρεοειδείς Αδένες

Οι όζοι θυρεοειδούς αδένα είναι ένα συχνό εύρημα κατά τον υπέρηχο τραχήλου. Πρόκειται για μικρές ή μεγαλύτερες διογκώσεις στον θυρεοειδή αδένα, που στις περισσότερες περιπτώσεις είναι καλοήθεις, αλλά μπορεί σε ορισμένες περιπτώσεις να υποκρύπτουν κακοήθεια. Οι περισσότεροι όζοι δεν δίνουν συμπτώματα και ανακαλύπτονται τυχαία σε προληπτικό έλεγχο, ενώ σε κάποιους ασθενείς μπορεί να προκαλέσουν τοπική δυσφορία, αίσθημα πίεσης στον λαιμό, δυσκολία στην κατάποση ή διαταραχές της φωνής.

Η εμφάνιση όζων σχετίζεται με παράγοντες όπως η έλλειψη ιωδίου, η κληρονομικότητα και ορισμένα αυτοάνοσα νοσήματα, όπως η θυρεοειδίτιδα Hashimoto. Για τη διερεύνησή τους χρησιμοποιούνται απεικονιστικές εξετάσεις, κυρίως ο υπέρηχος θυρεοειδούς, ενώ όταν υπάρχει ανάγκη πραγματοποιείται βιοψία με λεπτή βελόνα (FNA) για ασφαλή διάγνωση.

Η αντιμετώπιση εξαρτάται από το μέγεθος, τα ευρήματα των εξετάσεων και την παρουσία συμπτωμάτων. Μικροί και καλοήθεις όζοι συχνά παρακολουθούνται με τακτικούς ελέγχους, ενώ όταν μεγαλώνουν, προκαλούν δυσφορία ή εμφανίζουν ύποπτα χαρακτηριστικά, μπορεί να συστηθεί χειρουργική αφαίρεση.

Εάν έχετε παρατηρήσει μάζα στον λαιμό ή έχετε διαγνωστεί με όζους θυρεοειδούς, η έγκαιρη αξιολόγηση από ειδικό χειρουργό προσφέρει ασφάλεια και εξατομικευμένη καθοδήγηση για την κατάλληλη θεραπεία.

Ο καρκίνος θυρεοειδούς είναι μία από τις συχνότερες μορφές καρκίνου του ενδοκρινικού συστήματος. Στις περισσότερες περιπτώσεις ανιχνεύεται σε πρώιμο στάδιο, συχνά τυχαία, κατά τη διάρκεια ενός υπερηχογραφήματος τραχήλου. Παρά το άκουσμα της διάγνωσης, η πρόγνωση είναι συνήθως εξαιρετική όταν υπάρχει έγκαιρη διάγνωση και σωστή θεραπευτική στρατηγική.

Τα συμπτώματα δεν είναι πάντα εμφανή. Μπορεί να υπάρχει ψηλαφητό μόρφωμα στον τράχηλο, αίσθημα πίεσης, δυσκολία στην κατάποση ή αλλαγή στη φωνή. Σε αρκετούς ασθενείς, ωστόσο, δεν εμφανίζεται τίποτα και η διάγνωση τίθεται μόνο μέσω των εξετάσεων.

Η διάγνωση στηρίζεται στον υπέρηχο θυρεοειδούς, στην παρακέντηση με λεπτή βελόνα (FNA) και, όπου χρειάζεται, σε πιο εξειδικευμένες εξετάσεις. Με βάση τα αποτελέσματα, σχεδιάζεται η κατάλληλη θεραπεία.

Η χειρουργική αφαίρεση του θυρεοειδούς (θυρεοειδεκτομή) αποτελεί την κύρια θεραπευτική επιλογή. Σε ορισμένες περιπτώσεις ακολουθεί θεραπεία με ραδιενεργό ιώδιο ή/και φαρμακευτική αγωγή για τον έλεγχο της λειτουργίας του οργανισμού. Η πορεία μετά την επέμβαση είναι ομαλή, με τακτική παρακολούθηση για να εξασφαλιστεί η μακροχρόνια υγεία.

Η έγκαιρη εκτίμηση από εξειδικευμένο χειρουργό προσφέρει ασφάλεια, καθοδήγηση και εξατομικευμένη φροντίδα σε κάθε ασθενή.

Η διαστοματική θυρεοειδεκτομή (TOETVA) είναι μία σύγχρονη ελάχιστα επεμβατική τεχνική που επιτρέπει την αφαίρεση του θυρεοειδούς χωρίς τομή στον τράχηλο. Αντί για το κλασικό χειρουργικό σημάδι στον λαιμό, η επέμβαση πραγματοποιείται μέσω μικρών τομών στο εσωτερικό του στόματος, προσφέροντας εξαιρετικό αισθητικό αποτέλεσμα.

Η μέθοδος εφαρμόζεται σε επιλεγμένους ασθενείς, κυρίως σε περιπτώσεις καλοήθων παθήσεων ή πρώιμων καρκίνων θυρεοειδούς μικρού μεγέθους. Δεν ενδείκνυται για όλες τις περιπτώσεις, γι’ αυτό και απαιτείται προσεκτική αξιολόγηση από εξειδικευμένο χειρουργό.

Τα πλεονεκτήματα της TOETVA περιλαμβάνουν απουσία ορατής ουλής, μικρότερο μετεγχειρητικό πόνο και ταχύτερη επιστροφή στις καθημερινές δραστηριότητες. Η διάρκεια της επέμβασης είναι παρόμοια με την κλασική θυρεοειδεκτομή, ενώ η ανάρρωση είναι συνήθως πιο άνετη για τον ασθενή.

Η ασφάλεια παραμένει το βασικό κριτήριο: η επιλογή της μεθόδου γίνεται εξατομικευμένα και με αυστηρά κριτήρια, λαμβάνοντας υπόψη τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του κάθε ασθενούς και τις ανάγκες του.

Η διαστοματική θυρεοειδεκτομή αντιπροσωπεύει την εξέλιξη στη χειρουργική του θυρεοειδούς, συνδυάζοντας αποτελεσματικότητα και υψηλή αισθητική.

Ο υπερπαραθυρεοειδισμός είναι πάθηση που προκαλείται από υπερλειτουργία ενός ή περισσότερων παραθυρεοειδών αδένων, με αποτέλεσμα αυξημένα επίπεδα ασβεστίου στο αίμα. Το αδένωμα παραθυρεοειδούς είναι καλοήθης όγκος σε έναν από τους παραθυρεοειδείς αδένες, που συχνά αποτελεί την αιτία του πρωτοπαθούς υπερπαραθυρεοειδισμού. Το αποτέλεσμα είναι η υπερβολική παραγωγή παραθορμόνης και η αύξηση του ασβεστίου στο αίμα.

Τα συμπτώματα ποικίλλουν: κόπωση, μυϊκή αδυναμία, οστικά άλγη, πέτρες στα νεφρά ή γαστρεντερικές διαταραχές. Σε αρκετές περιπτώσεις, η διάγνωση τίθεται τυχαία από εξετάσεις αίματος που δείχνουν αυξημένο ασβέστιο.

Η διάγνωση στηρίζεται στον συνδυασμό βιοχημικών εξετάσεων και απεικονιστικού ελέγχου (υπέρηχος, σπινθηρογράφημα παραθυρεοειδών).

Η οριστική θεραπεία είναι η χειρουργική αφαίρεση του υπεύθυνου παραθυρεοειδούς αδένα. Η παραθυρεοειδεκτομή προσφέρει πλήρη ίαση και βελτίωση των συμπτωμάτων, με ταυτόχρονη προστασία της οστικής και νεφρικής υγείας.